گر روزی رسد دستم به دامانت

کنم جان را به قربانت...

ولی بی لطف و احسانت چگونه؟

شوم ناخوانده مهمانت چگونه؟

تو معبود منی بگذار داد از دل بگیرم ،

پناهم ده که بر سقف حرم منزل بگیرم ،

تو دریایی و من تنها غریق مانده در باران ،

تو فانوس رهم شو تا ره ساحل بگیرم...